پرتاریت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پرتاریت . [ پ ِ ] (اِخ ) پادشاه لنکبرده از سال ٦٦١ م . تا ٦٧١ و وفات او بسال ٦٨٦ بوده است . او با برادر خود گُدبِرت جانشین پدر خویش آریبِرت بودند آریبرت مملکت خود را میان دو پسر تقسیم کرد و قسمت میلان را به پرتاریت داد. گدبرت برادر پرتاریت را گریموآلد بکشت و پرتاریت به آوارها پناه برد و سپس به فرانسه رفت و در سال ٦٧١م . آنگاه که گریموآلد درگذشت کرت دیگر به ایتالیا شد و از نو بر تخت سلطنت نشست و پانزده سال حکومت راند.