پرتابی

پرتابی . [ پ َ ] (ص نسبی، اِ) (تیرِ...) پرتاب شده . گشاد داده . رها شده . ◄ تیری که آنرا نیک دور توان انداخت . (صحاح الفرس ) : تا هست ز شست دور در سرعت ایام چو تیرهای پرتابی . انوری . به بال و پر مرو از ره که تیر پرتابی هوا گرفت زمانی ولی بخاک نشست . حافظ. ◄ سلاح که بسوی دشمن از انسان و حیوان پرتاب کنند چون زوبین و مطراق و جز آن .

پرتابی . [ پ ُ ] (حامص مرکب ) حالت و چگونگی پرتاب .