پربیم

پربیم . [ پ ُ] (ص مرکب ) سخت ترسان . بیمناک . هراسان : سناندار نیزه بدو نیم گشت زواره زالکوس پربیم گشت . فردوسی . چو هومان ز دور آن سپه را بدید دلش گشت پربیم و دم درکشید. فردوسی . ز سر تا میانش بدو نیم گشت دل دیو از آن زخم پربیم گشت . فردوسی . دلش گشت پربیم و سر پرشتاب وزو دور شد خورد و آرام و خواب . فردوسی . جهان از بداندیش پربیم بود دل نیکمردان بدو نیم بود. فردوسی . چو آگاهی آمدسوی اردوان دلش گشت پربیم و تیره روان . فردوسی .