پرآزار

پرآزار. [ پ ُ ] (ص مرکب ) سخت آرزده . سخت رنجیده و دردمند : دل من پرآزار از آن بدسگال نبد دست من چیره بر بدهمال . بوشکور. اغلب با گشتن ترکیب شود : یکی گفت اسفندیار از پدر پرآزار گشت و بپیچید سر. فردوسی . چو بشنید گفتار موبد قباد برآشفت و اندر سخن داد داد گرانمایه کسری ورا یار گشت دل مرد بیدین پرآزار گشت . فردوسی . به ایران کنون کار دشوار گشت فزونتر بر آن دل پرآزار گشت . فردوسی . ◄ سخت آزاردهنده : ز بیشی بکژی نهادند روی پرآزار گشتند و پرخاشجوی . فردوسی . ز کندی به تیزی نهادند روی پرآزار گشتند و پرخاشجوی . فردوسی .