پای انداز

پای انداز. [ اَ ] (ن مف مرکب، اِ مرکب ) قماشی که برای احترام بزیر پای بزرگان اندازند. هدیه ای که عروس را گاه درآمدن بخانه ٔ دامادپیش کشند از اسب و جامه و چیزهای دیگر : بپای انداز حمدت کارجمند است زبان تا دل پرند اندر پرند است . نوعی خبوشانی . نیست معلوم صراطت بجز از پای انداز چون قیامت که بود برهنگی بر تن زار. نظام قاری . سرم جز رخت پای انداز و جیب خلعت تشریف دری دیگر نمیداند رهی دیگر نمیگیرد. نظام قاری (دیوان البسه ). رجوع به پاانداز شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی