پاکیزه گهر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پاکیزه گهر. [ زَ / زِ گ ُ هََ ] (ص مرکب ) پاک گهر. پاک نژاد. اصیل . محض . محضه : میگفت بدندان بتم عقددُرر من همچو توام لطیف و پاکیزه گهر. ؟ ای جهاندار بلنداختر پاکیزه گهر ای مخالف شکر رزم زن دشمن مال . فرخی .