پاکیزه مغز

پاکیزه مغز. [ زَ / زِ م َ ] (ص مرکب ) پاک مغز. پاکرای . که مغز و اندیشه ٔ پاک و درست دارد. زیرک . تیزهوش . تیزویر. که عقل و فکر رسا دارد : یکی پرخرد مرد پاکیزه مغز که بودش زبان پر ز گفتار نغز. فردوسی . ولیکن یکی داستانست نغز اگر بشنود مرد پاکیزه مغز. فردوسی . چه گفت آن خردمند پاکیزه مغز کجا داستان زد ز پیوند نغز. فردوسی . که بیداردل بود و پاکیزه مغز زبان چرب و شایسته ٔ کار نغز. فردوسی . بدو گفت کای پیر پاکیزه مغز همه رای و گفتارهای تو نغز. فردوسی . ابا پند و اندرز و گفتار نغز بزرگان ایران پاکیزه مغز... فردوسی . نهادند خوان وخورشهای نغز بنزد شهنشاه پاکیزه مغز. فردوسی . بدانست کان پیر پاکیزه مغز بزرگست وشایسته ٔ کار نغز. فردوسی . چو سالار شاه این سخنهای نغز [ شاهنامه ] بخواند ببیند بپاکیزه مغز ز گنجش من ایدر شوم شادمان کز او دور بادا بد بدگمان . فردوسی . بیاورد خوان با خورشهای نغز جوان پرمنش بود و پاکیزه مغز. فردوسی .