پاکیزه تن

پاکیزه تن . [ زَ / زِ ت َ ] (ص مرکب ) پاک بدن . پاک تن . ◄ عفیف . پارسا : وزان پس چنین گفت کای پهلوان توپاکیزه تن باش و روشن روان . فردوسی . چنین داد پاسخ بدان انجمن که شاهی بدانجاست پاکیزه تن . فردوسی . که پاکیزه چهرست و پاکیزه تن ستوده به هر شهر و هر انجمن . فردوسی .