پاکستان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پاکستان . [ ک ِ ] (اِخ )(از: پاک = بخش + ستان «پسوند» ضمناً نشانه ٔ اختصاری پنج بخش : پنجاب، افغانی (صوبه سرحد)، کشمیر، سند، بلوچستان پاکستان ) قانون استقلال هند در ٤ ژوئیه ٔ ١٩٤٧ م . (آدینه ٔ ١٢ تیر ١٣٢٦ هَ . ش .) از مجلس عوام انگلستان گذشت و بموجب آن در اوت ١٩٤٧ م . از متصرفات انگلیسی هند، دو کشور پاکستان و هندوستان بوجود آمد. استقلال پاکستان مرهون کوشش بسیار مرحوم محمدعلی جناح است . پاکستان به دو قسمت شرقی و غربی تقسیم میشود و مساحت کل آن ٩٣٥٠٠٠٠ کیلومتر مربع است که از این مقدار ٣٢٩٠٠٠ کیلومتر مربع مساحت پاکستان غربی است . پاکستان غربی شامل بلوچستان، ایالت افغان، پنجاب، سند، و پاکستان شرقی شامل دو ناحیه ٔ بنگال و آسام است . رود سند پاکستان غربی و شعب رودهای گنگ و براهماپوترا پاکستان شرقی را مشروب می سازد. پاکستان حکومت جمهوری دارد و پایتخت آن شهر راول پندی است، سابقاً کراچی پایتخت بوده است . محصولات عمده ٔ آن برنج، گندم، پنبه، چای، نیشکر، الیاف گیاهی، پشم و پوست است . ذخایر زیرزمینی نمک، گوگرد، گچ، کرومیت، نفت، زغال، پنبه ٔ کوهی آنتیموان و غیره است . در ٢٨ مه ١٩٥٥ قانون اساسی جدید پاکستان تصویب گردید و در ٢٣ مارس ١٩٥٦ ژنرال اسکندرمیرزا به ریاست جمهوری رسید. ٨٨% مردم آن مسلمان و بقیه هندو و مسیحی و عده ٔ کمی زردشتی و بودایی هستند. زبانهای رسمی آن اردو، انگلیسی و بنگالی است .