پاکدل

پاکدل . [ دِ ] (ص مرکب ) آنکه در دل حیله و مکر ندارد.آنکه کینه و حسد ندارد. پاک قلب . صاحب قلب سلیم . مخلص . ناصح الجیب . مقابل ناپاکدل . (فردوسی ) : چنین گفت کز دین پرستان ما هم از پاکدل زیردستان ما. فردوسی . که قیدافه ٔ پاکدل را بگوی که جز راستی در زمانه مجوی . فردوسی . اگر شاه دیدی اگر زیردست وگر پاکدل مرد یزدان پرست . فردوسی . نگه کرد پرسنده بوزرجمهر بدان مهتر پاکدل خوب چهر. فردوسی . وزان پس چنین گفت با موبدان که ای پرهنر پاکدل بخردان . فردوسی . چو در بارگه رفت بنشاندند یکی پاکدل مرد را خواندند. فردوسی . بشد پاکدل تا بخان جهود همه خانه دیبا و دینار بود. فردوسی . برهمن چنین داد پاسخ بدوی که ای پاکدل مهتر راز جوی . فردوسی . وزان پس چنین گفت کای بخردان جهاندیده و پاکدل موبدان . فردوسی . چنین داد پاسخ بدو شهریار که ای پاکدل موبد رازدار. فردوسی . چنین گفت با موبدان و ردان که ای پاکدل نامور بخردان . فردوسی . بدان پاکدل گفت بوزرجمهر که ننمود هرگز بما بخت چهر. فردوسی . چو بشنید گفتار آن بخردان پسندیده و پاکدل موبدان . فردوسی . که ای شاه گندآوران و ردان فراوان ترا پاکدل موبدان . فردوسی . بایوان ببردند از آن تنگ جای بدستوری پاکدل رهنمای . فردوسی . سکندر چنین داد پاسخ بدوی که ای پاکدل مهتر راستگوی . فردوسی . چو بهرام آذرمهان آن شنید که آن پاکدل مرد شد ناپدید. فردوسی . بکشتند هشتاد از آن موبدان پرستنده و پاکدل بخردان . فردوسی . گرفتند یاران برو آفرین که ای پاکدل خسرو پاکدین . فردوسی . منوچهر فرمود تا برنشست مرآن پاکدل مرد یزدان پرست . فردوسی . بجستند از آن انجمن هردوان یکی پاکدل مرد چیره زبان . فردوسی . بجنبیدت آن گوهر بد ز جای بیفکندی آن پاکدل را ز پای . فردوسی . هر آنکس که دارد ز پروردگان ز آزاد و ز پاکدل بردگان . فردوسی . طاعت تو دینست آنرا که او معتقد و پاکدل و پارساست . فرخی . شاد باش ای ملک پاکدل پاک گهر کام ران ای ملک نیکخوی نیک خصال . فرخی . پاکدل را زیان بتن نرسد ور رسد جز به پیرهن نرسد. اوحدی . جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم . حافظ.