پالاده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پالاده . [ دَ / دِ ] (اِ) پالاد. اسب جنیبت . (اوبهی ). اسب کوتل . (برهان ) : ابلق ایام را تا برنشیند، میرود سبزخنگ چرخ پیش قدر او پالاده ای . عنصری . ◄ (ص ) بدگوی و مفسد و اهل غیبت . (برهان ). اهل غیبت و فساد.