پاداشت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
پاداشت . (اِ) جزا و سزا نیکی یا بدی را : و پاداشت را از اینجا جزاگویند. (تفسیر ابوالفتوح رازی ). و جزا پاداشت باشد اِمّا بخیر و اِمّا بشر. (تفسیر ابوالفتوح رازی ). ◄ جزای نیکی . (اوبهی ). ثواب . مثوبة. مقابل بادافراه : موافقان ترا و مخالفان ترا ز مهر و کین تو پاداشت است و بادافراه . معزی نیشابوری . و رجوع به پاداشن شود.