ویس بذ

ویس بذ. [ ب َ ] (اِ مرکب ) رئیس قبیله . (ایران در زمان ساسانیان ). رئیس قریه . در ایران باستان، فرماندهان را به چهار دسته طبقه بندی کرده اند که در کتب پهلوی آثار تورفانی نیز درباره ٔ آنان مکرر ذکر شده است، و این چهار طبقه عبارتند از:رئیس خانه، رئیس ده، رئیس طائفه (ویس بذ)، رئیس کشور. (ایران در زمان ساسانیان ص ٣١ مقدمه و ص ١٢٠ متن ).