وکاء
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(وِ) [ ع. ] (مص م.) بار را با دو دست برداشتن و بلند کردن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(وِ) [ ع. ] (مص م.) بار را با دو دست برداشتن و بلند کردن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وکاء. [ وِ ] (ع اِ) بند مشک و جز آن . (مهذب الاسماء). بند سر مشک و جز آن . (آنندراج ) (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ هر چیزی که سر آن بسته میشود از ظرف و جز آن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).