ولی نعمت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(وَ. نِ مَ) [ ع. ] (ص مر.) آن که بر کسی حق نعمت دارد.<br>
فرهنگ فارسی معین
(وَ. نِ مَ) [ ع. ] (ص مر.) آن که بر کسی حق نعمت دارد.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ولی نعمت . [ وَ لی ی ِ ن ِ م َ / وَ ن ِ م َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آنکه بر کسی حق نعمت دارد. نگهبان نعمت : فروغ دل و دیده ٔ مقبلان ولی نعمت جان صاحبدلان . حافظ. ◄ بزرگ . سرور. رجوع به ولی (از ع، ص، اِ)در این معنی شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی