وظف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وظف . [ وُ ظُ ] (ع اِ) ج ِ وظیف . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). رجوع به وظیف شود. ◄ ج ِ وظیفه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). رجوع به وظیفه شود.
وظف . [ وَ ] (ع مص ) کوتاه کردن پای بند را.(منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ بر وظیف زدن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). رجوع به وظیف شود. ◄ پیرو کسی شدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد). ◄ چیزی را بر خود الزام کردن . (اقرب الموارد).