وطس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وطس . [ وَ ] (ع مص ) سخت زدن زمین را به موزه و جز آن . (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (منتهی الارب ) (از تاج المصادر بیهقی ). ◄ شکستن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). چیزی شکستن . (تاج المصادر بیهقی ) (ناظم الاطباء).
وطس . [ وُ طُ ] (ع اِ) ج ِ وطیس . (اقرب الموارد). رجوع به وطیس شود.