ورزگر
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(وَ گَ) (ص فا.) برزگر.<br>
فرهنگ فارسی معین
(وَ گَ) (ص فا.) برزگر.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ورزگر. [ وَ گ َ ] (ص مرکب ) برزگر. زارع . (ناظم الاطباء). کشاورز. ورزکار است که زراعت کننده باشد. (آنندراج ) : ز شاهانی ار پیشه ور گوهری پدر ورزگر داری ار لشکری . اسدی .