ودعة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ودعة. [ وَ دَ ع َ ] (ع اِ)وَدعَة. (منتهی الارب ). رجوع به وَدعَة و ودع شود.
ودعة. [ وَ ع َ ] (ع اِ) شبه سپید که از دریا برآرند و شکاف آن همچو شکاف خسته ٔ خرما باشد و به فارسی مورچه خوانند و به هندی کوری و جهت دفع چشم زخم بر گردن کودکان آویزند. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ج، ودعات، وَدَع . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (آنندراج ). رجوع به ودع شود.