وحشی | گزیده اشعار | غزلیات | غزل ۵۶

از نظر افتاده یاریم مدتها شدست زخمهای تیغ استغنا جراحتها شدست پیش ازین با ما دلی زایینه بودش صافتر آهی از ما سرزدست و این کدورتها شدست چشم من گستاخ بین، آن خوی نازک زود رنج تا نگاهم آن طرف افتاده صحبتها شدست بر سر این کین همه خواری چرا باید کشید با دل بیدرد خود ما را خصومتها شدست زین طرف وحشی یکی سد گشته پیوند امید گر چه زان جانب به کلی قطع نسبتها شدست