وحشی | گزیده اشعار | غزلیات | غزل ۲۱۷

به لب بگوی که آن خنده نهان نکند مرا به لطف نهان تو بد گمان نکند تو خود مرا چه کنی لیک چشم را فرمای که آن نگه که تو کردی زمان زمان نکند تو رنجه‌ای زمن و میل من ولی چکنم بگو که ناز توام دست در میان نکند گرم مجال نگاهی بود زمان چکنم حکایتی که نگه می‌کند زبان نکند هزار سود در این بیع هست خواهی دید مرا بخر که خریدار من زیان نکند جفا و هر چه کند گو به من خداوند است ولیک نسبت ما را به این و آن نکند بس است جور ز صبر آزمود وحشی را هزار بار کسی را کس امتحان نکند