وحشی | گزیده اشعار | غزلیات | غزل ۱۷۶

غم هجوم آورده می‌دانم که زارم می‌کشد وین غم دیگر که دور از روی یارم می‌کشد می‌کشد سد بار هر ساعت من بد روز را من نمی‌دانم که روزی چند بارم می‌کشد گریه کن بر حسرت و درد من‌ای ابر بهار کاینچنین فصلی غم آن گلعذارم می‌کشد شب هلاکم می‌کند اندیشه غمهای روز روز فکر محنت شبهای تارم می‌کشد گفته خواهد کشت وحشی را به سد بیداد زود دیر می‌آید مگر از انتظارم می‌کشد