وحشی | فرهاد و شیرین | در جستجوی جایی دلکش و سرزمینی خرم

ز هم پرواز اگر مرغی فتد دور قفس باشد به چشمش گلشن حور گرش افتد به شاخ سرو پرواز نماید شاخ سروش چنگل باز رمد طبعش ز فکر آب و دانه ارم باشد برا و صیاد خانه نهد گل زیر پا آسیب خارش نماید آشیان سوراخ مارش نه ذوق آنکه افشاند غباری کشد مرغوله‌ای در مرغزاری نه آن خاطر که برآزاده سروی کند بازی به منقار تذوری ز باغ و راغ در کنجی خزیده سری در زیر بال خود کشیده دل شیرین که مرغی بسته پر بود پرش ساعت به ساعت خسته‌تر بود ز بس غم شد بر آن مرغ غم آهنگ سرا بستان خسرو چون قفس تنگ دگر مرغان پر اندر پر نواساز غم دل بسته او را راه پرواز ز ناخوش بانگ آن مرغان گستاخ بر آن شد تا پرد زان گوشه کاخ نهد بر شاخساری آشیانه شود ایمن از آن مرغان خانه ز کار خویش بردارد شماری کند کاری که ماند یادگاری به پرگاری کشد طرح اساسی که از کارش کند هر کس قیاسی به شغلش خویش را مشغول دارد ز خسرو طبع را معزول دارد یکی را از پرستاران خود خواند کشید آهی و اشک از دیده افشاند که دیدی آشناییهای مردم به مردم بی‌وفاییهای مردم بنامیزد زهی یاری و پیوند عفا اله ز آنهمه پیمان و سوگند چه تخمی‌رست از آب و گل من دلم کرد این، که لعنت بر دل من تو او را بین که مارا خواند بر خوان خودش فرمود دیگر جا به مهمان به بازارشکر خود کرده آهنگ مرا اینجا نشانده با دل تنگ چه اینجا پاس این دیوار دارم همانا فرض‌تر زین کار دارم به خسرو ماند این بستان سرایش موافق نیست طبعم را هوایش دراین آب و هوا بوی وفا نیست به چم نرگس باغش حیا نیست فقیر آن بلبلی، مسکین تذوری که اینجا با گلی خو کرد و سروی یک نزهتگهی خواهم شکفته غزالی هر طرف بر سبزه خفته نم سرچشمه‌ها پیوسته با نم بساط سبزه‌ها نگسسته از هم صفیر مرغکان بر هر سر سنگ گلش خوشرنگ و مرغانش خوش آهنگ چنین جایی برای من بجویید بپویید و رضای من بجویید کزین مهمان نوازیهای بسیار بسی شرمنده‌ام از روی آن یار به این مهمانی و مهمان نوازی توان صد سال کردن عشقبازی بزرگی کرد و مهمان را نکو داشت چنین دارند مهمان را که او داشت فرو نگذاشت هیچ از میزبانی که برخوردار باد اززندگانی چه زهر آلود شکرها که خوردیم چه دندانهاکه بر دندان فشردیم زهی مهمان کش آن صاحب سرایی که آید در سرایش آشنایی کند از خانه و مهمان کرانه گذارد خانه با مهمان خانه