وحدانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(وَ) [ ع. ] (ص نسب.) تنها، یکتا.<br>
فرهنگ فارسی معین
(وَ) [ ع. ] (ص نسب.) تنها، یکتا.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
وحدانی . [ وَ نی ی ] (ع ص ) آنکه تنهایی گزیند و از مردم دوری کند. (المنجد). مفارقت کننده از جماعت و منفرد به نفس . (اقرب الموارد).