وثن

وثن . [ وُ ث ُ ] (ع اِ) ج ِ وَثَن . بتها. صنم ها. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ). رجوع به وَثَن شود.

وثن . [ وُ ] (ع اِ) ج ِوَثَن . (المنجد) (ناظم الاطباء). رجوع به وثن شود.

وثن . [ وَ ث َ ] (ع اِ) بت . (منتهی الارب ) (دهار) (ترجمان علامه ٔ جرجانی ترتیب عادل بن علی ) (السامی ) (ناظم الاطباء). نصب . طاغوت . جبت . صنم . (یادداشت مرحوم دهخدا). فغ. بغ. بدّ. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). بت که به صورت آدمی از سنگ باشد. هیکلی باشد که صنعتگران به صورت و جثه ٔ آدمی بسازند از جنس گوهرهای معدنی یا سایر سنگها و یا از تخته و چوب اما صنم فقط صورت ساخته شده ٔ از اشیاء بالا میباشد لکن بدون جثه . (کشاف اصطلاحات الفنون ). ج، اوثان، وُثُن . (آنندراج ) (ناظم الاطباء) : چو پشت برهمن شود شاخ گل بر او بر گل نو چو روی وثن . فرخی . بخت پرستیدن خواهدترا همچو وثن را که پرستد شمن . فرخی . بوستان گویی بتخانه ٔ فرخار شده ست مرغکان چون شمن و گلبنکان چون وثنا بر کف پای شمن بوسه بداده وثنش کی وثن بوسه دهد بر کف پای شمنا. منوچهری . تا نماند بر ذهب نقش وثن چونکه صورت مانع است و راهزن . مولوی .