واویلا

واویلا. [ وَ ] (ع صوت مرکب )کلمه ٔ افسوس مأخوذ از تازی که در نوحه و ماتم استعمال کنند. (ناظم الاطباء). به معنی افسوس، چه لفظ وا کلمه ٔ ندبه است و ندبه به ضم به معنی نوحه ٔ ماتم و ویل به معنی افسوس و اندوه و در آخر الف برای مد صوت که در حالت ندبه در آخر الفاظ پیدا می کنند. (غیاث اللغات ) (آنندراج ). ای وای ! دریغا! حسرتا! : چون کند جان واژگونه پوستین بانگ واویلا برآید ز اهل دین . مولوی . - امثال : پیش از مرگ و واویلا ؟!