واهب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
واهب . [ هَِ ] (ع ص ) بخشنده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (مهذب الاسماء) (غیاث اللغات ). دهنده . عطاکننده . جوانمرد. سخی . باسخاوت . (ناظم الاطباء). معطی : توئی وهاب مال و جز تو واهب توئی فعال جود و جز تو فاعل . منوچهری . گوئی هست کف ّ واهب او قهرمان خزانه ٔ وهاب . سوزنی . ای جود ملک واهب رزقی و جهان را امید به تست و تو ضماندار وفائی . خاقانی . به تصدیقی که دارد راهب دیر به توفیقی که بخشد واهب خیر. نظامی .
واهب . [ هَِ ](اِخ ) نامی از نامهای خدای تعالی . (مهذب الاسماء).