واحه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(حِ) [ ع. واحة ] (اِ.) قطعه زمینی سبز و خرم در میان صحرا.<br>
فرهنگ فارسی معین
(حِ) [ ع. واحه ] (اِ.) قطعه زمینی سبز و خرم در میان صحرا.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
واحه . [ ح َ ] (ع اِ) (اصطلاح جغرافیایی ) واح . آبادی که در وسط ریگزار قرار دارد و آن لفظی است منقول از لغت مصری . (المنجد). رجوع به واح و واحات شود.