واتل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
واتل . [ ت ِ ] (ع ص ) مردی که شکم وی پر از شراب باشد. (آنندراج ) (ناظم الاطباء) .
واتل . [ ت ِ ] (اِخ ) خوانسالار «کنده » کبیر که مرگ غم انگیز او را «مادام دوسوینیه » نگاشته و بدین وسیله نام او جاوید مانده است . (١٦٧١).