هیکل
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(هَ کَ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- بنای مرتفع.<BR>۲- انسان یا حیوان تنومند.<BR>۳- جایی در کنیسه که مراسم قربانی را در آن به جا میآورند.<BR>۴- بُت خانه. ج. هیاکل.<br>
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(هَ کَ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- بنای مرتفع.<BR>۲- انسان یا حیوان تنومند.<BR>۳- جایی در کنیسه که مراسم قربانی را در آن به جا میآورند.<BR>۴- بُت خانه. ج. هیاکل.<br>