هیمنة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هیمنة. [هََ م َ ن َ ] (ع مص ) آمین گفتن . ◄ بال گستردن طایر بر بچه ٔ خود. ◄ نگاهبان و رقیب گردیدن بر چیزی . (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). ◄ (اِ) در تداول، شکوه و وقار و مهابت که از بزرگی و عظمت کسی در دل افتد. (یادداشت مؤلف ).