هیرون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هیرون . [ هََ ] (ع اِ) نوعی از خرما. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد). یکی آن هیرونة است . (از اقرب الموارد).
هیرون . (اِ) بر وزن بیرون، نوعی از نی میان پر است که به عربی قصب گویند. (آنندراج ) (انجمن آرا). و آن محکم و میان پر میباشد. گویند اگر بهار و گل آن به گوش رود گوش را کر کند و گل آن به پنبه ٔ برزده میماند. (برهان ).