هیرعة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هیرعة. [ هََ رَ ع َ ] (ع ص، اِ) نای شبان . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (اقرب الموارد). ◄ غبار معرکة. (منتهی الارب ) (آنندراج ). ریح هیرعة؛ بادی که با خود گرد و غبار آرد. (از اقرب الموارد). ◄ آوازشوریده ٔ کارزار. ◄ دیو بیابانی . ◄ زن نیک آزمند جماع . (منتهی الارب ) (آنندراج ).