هیت

هیت . (ع اِ) زمین پست . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).

هیت . [ هََ ت َ / هََ ت ِ / هََ ت ُ / هی ت َ ] (ع اِ فعل ) هیت لک ؛ بیار. (منتهی الارب ). و گاهی اول آن مکسور گردد به معنی هَلُم َّ لک و تعال . واحد و جمع و مؤنث در آن یکسانند و ضمیر مابعد آن صرف شود، گویند: هیت لک، هیت لکما، هیت لکم . (اقرب الموارد).

هیت . (اِخ ) شهری است بر کنار فرات آبادان و حصاری استوار دارد. (نفایس الفنون ). شهری است به عراق . (منتهی الارب ). شهری است [ از جزیره ] و از گرد وی باره ٔ محکم، آبادان است و بانعمت و تربت عبداﷲبن المبارک آنجااست . (حدود العالم ). و رجوع به معجم البلدان شود.