هکهک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هکهک . [ هَُ هَُ ] (اِ صوت )آواز گریه که در گلو باشد. (انجمن آرا) : صوفیا قرّابه از می هکهک گریه گشاد گریه ٔخونین او در سجده گاه او ببین . امیرخسرو. رجوع به هق هق شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هکهک . [ هَُ هَُ ] (اِ صوت )آواز گریه که در گلو باشد. (انجمن آرا) : صوفیا قرّابه از می هکهک گریه گشاد گریه ٔخونین او در سجده گاه او ببین . امیرخسرو. رجوع به هق هق شود.