هپلیت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هپلیت . [ هَُ ] (فرانسوی، اِ) نوعی از بی مهرگانند که دارای غلاف فسیلی می باشند و در طبقات گل سفید یافت میشوند. نزدیک به پنجاه نوع از آنها شناخته شده است . (از لاروس ).
هپلیت . [ هَُ ] (یونانی، اِ) اصل این کلمه یونانی است و در آن زبان به معنی سلاح و ساز و برگ کامل میباشد، ولی در یونان باستان به پیاده نظام سنگین اسلحه اطلاق میشده است . هپلیت ها دارای اسلحه ٔ کامل بودند و آنان را کلاه خودی با تاج گل بود و زرهی سرخ رنگ با زانوبند و شمشیر و نیزه، به تن داشتند. هر هپلیت، امربری داشت که به هنگام خدمت، غذا و سلاح جنگی وی را حمل میکرد. (از لاروس ).