هویزه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هویزه . [ هَُ وَ / وِ زِ ] (اِخ ) مرکز بخش هویزه از شهرستان دشت میشان . در ٤٠هزارگزی جنوب خاوری سوسنگرد. آب آن از شعبه ٔ رود کرخه و محصول آن غلات و لبنیات و شغل اهالی زراعت و گله داری است . مرکز ادارات بخش مانند بخشداری، آمار، پست و تلگراف، دارائی و گمرک در این قصبه برقرار است . درمانگاهی در این محل تشکیل گردیده و مورد استفاده ٔ سکنه ٔ بخش است . آب مشروب بوسیله ٔ موتور آب کشی تأمین میشود. دارای دبستان است .از آثار قدیمی یک مسجد و بنای زیارتگاه ابراهیم خلیل و چند امام زاده ٔ دیگر است . ساکنین از طایفه ٔ موالی سیس و کوت هستند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).
هویزه . [ هَُ وَ / وِ زِ ] (اِخ ) نام یکی از بخش های شهرستان دشت میشان . این بخش در جنوب سوسنگرد واقع گردیده، موقع طبیعی بخش دشت و هوای آن مانند اغلب نقاط خوزستان گرم سیر است .از ١٤ قریه ٔ کوچک و بزرگ تشکیل شده است . جمعیت آن در حدود ٢٥٠٠ نفر و قراء مهم آن عبارت اند از: ازعمه ورفیع که هر کدام دوهزار نفر جمعیت دارند. آب بخش ازرودخانه تأمین می گردد. شغل عمده ٔ اهالی زراعت و محصول عمده غلات است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦).