هوگو

هوگو. [ گ ُ ](اِخ ) ویکتور. مشهورترین شاعر رمانتیک قرن نوزدهم فرانسه (١٨٠٢-١٨٨٥ م .). درردیف بزرگترین گویندگان و ادبای اجتماعی جهان است . وی مردی آزادمنش و آزادیخواه و طرفدار جدی اصلاحات اجتماعی به نفع طبقات محروم و رنجبر بود. از سن ده سالگی به شعر گفتن پرداخت و در بیست وپنج سالگی شاعری سرشناس بود. با وجود سن کم به عضویت آکادمی فرانسه و پارلمان و نمایندگی در مجالس مقننه نائل شد. وی براثر مخالفت با ناپلئون سوم از سیاست کناره گیری کرد و مدت بیست سال در تبعید به سر برد. اگرچه پیش از او مکتب رمانتیسم پیشرفتی کرده بود، ولی به دست وی به اوج توانائی و رونق رسید. ازاین رو هوگو را بنیان گذار و پیشرو این مکتب میدانند. نوشته های او در رشته های گوناگون فراوان است . مهمترین آثار او عبارتند از: ١- بینوایان ٢- کلیسای نُتْردام ِ پاریس ٣- کارگران دریا ٤- تاریخ یک جنایت ٥- مردی که می خندد و غیره، که روی هم رفته از شاهکارهای ادبیات فرانسه به شمار می آیند. (از فرهنگ فارسی معین ).