هواپرست

هواپرست . [ هََ پ َ رَ ] (نف مرکب ) آنکه در پی هوای نفس باشد. پیرو هوس . هواباره : گفتا چه گمان بری که مستم یا شیفته و هواپرستم . نظامی . گناه کردن پنهان به از عبادت فاش اگر خدای پرستی هواپرست مباش . سعدی . هرزه گرد غماز، هواپرست هوسباز. (گلستان ). هواپرست ز راحت به خویش می بالد که آشکار فزون تر شود به خواب نفس . محسن تأثیر.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی