هواخور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هواخور. [ هََ خوَرْ / خُرْ ] (اِ مرکب ) هواکش . مجرایی که هوای خارج را به درون ساختمان می کشد.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هواخور. [ هََ خوَرْ / خُرْ ] (اِ مرکب ) هواکش . مجرایی که هوای خارج را به درون ساختمان می کشد.