هلیلان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هلیلان . [ هَُ ل َ ] (اِخ ) ایل کرد از طوایف پشتکوه . (جغرافیای سیاسی کیهان ص ٦٧).
هلیلان . [ هَُ ل ِ ] (اِخ ) نام یکی از دهستانهای بخش مرکزی شهرستان اسلام آباد غرب که دارای ١٥ آبادی و در حدود چهارهزار تن سکنه است . آب آن از رود محلی و چشمه تأمین میشود و محصول عمده اش گندم و جو و لوبیا و لبنیات است . قراء مهم آن عبارتند از: کهره، چشم ماهی، جوب شهر و پشت تنگ . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٥).