هلالی جغتایی | شاه و درویش | بخش ۲۰ - نالیدن درویش در کوی شاه

آن شب آفاق همچو گلشن بود شب نبود آن، که روز روشن بود فلک از آفتاب و بدر منیر قدحی بود پر ز شکر و شیر ماه چون کاسه پنیر شده کوچ‌ها همچو جوی شیر شده سایه ظلمت فگنده بر سر نور ریخته مشک ناب بر کافور در چمن سایه‌های برگ چنار چون سیه کرده پنجه‌های نگار سایه برگ بیدگاه شمال راست چون ماهیان در آب زلال بود ماه فلک تمام آن شب شاه را شد هوای بام آن شب شب مهتاب طرف بام خوش‌ست جلوه‌های مه تمام خوش‌ست