هلالی جغتایی | شاه و درویش | بخش ۱۲ - حال گدا به وقت شب در جدایی شاه‌زاده

چون شب تیره در میان آمد دل درویش در فغان آمد که دل شب چرا ز مهر تهی‌ست؟ تیره شد روزم این چه روسیهی‌ست؟ چه شد آیا گرفت ماه امشب؟ باشد از دود دل سیاه امشب هیچ شب این چنین سیاه نبود گویی امشب چراغ ماه نبود شد پر از دود گنبد گردون روزنی نیست تا رود بیرون همه روی زمین سیاه شد آه! که نشستم دگر به خاک سیاه جان شیرین رسید بر لب من صد شب دیگران و یک شب من بلکه این صد شبست نیست شکی که به خونم همه شدند یکی وه! که خورشید رو به ره کرده رفته و روز من سیه کرده آسمان واقف است از غم من که سیه‌پوش شد به ماتم من صبح از من نمی‌کند یادی آخرای مرغ صبح، فریادی! کوس امشب غریو کم دارد ز آب چشمم مگر که نم دارد؟ قمری از بانگ صبح لب بربست تا شد از ناله‌ام فغانش پست دیده‌ها بر ستاره دادم تا دم صبح چون شفق می‌گریست از غم صبح