هفت فلک

هفت فلک . [هََ ف َ ل َ ] (اِ مرکب ) هفت چرخ . هفت طاق : ز سیر هفت ستاره ز دور هفت فلک نظیر تو نتوان یافتن به هفت اقلیم . سوزنی . ای شش جهت از تو خیره مانده بر هفت فلک جنیبه رانده . نظامی . ای هفت فلک فکنده ٔ تو ای هرکه به جز تو، بنده ٔ تو. نظامی . میبرد به شرط سوگواری بر هفت فلک خروش و زاری . نظامی . هفت فلک با گهرت حقه ای هشت بهشت از علمت شقه ای . نظامی . یاره ٔ او ساعد جان را نگار ساعدش از هفت فلک یاره دار. نظامی . رجوع به هفت آسمان شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی