هفت سالار

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

هفت سالار. [ هََ ] (اِ مرکب ) به کنایه، سبعه ٔ سیاره . (یادداشت مؤلف ) : هفت سالار کاندرین فلک اند همه گرد آمدند در دووداه . رودکی .