هدک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هدک . [ هََ ] (ع مص ) ویران کردن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
هدک . [ هَُ ] (اِخ ) دهی است از دهستان کوهپایه ٔ بخش بردسکن شهرستان کاشمر واقع در ١٢هزارگزی باختر راه مالرو عمومی کوهپایه . ناحیه ای است کوهستانی، معتدل و دارای ٩١٩ تن سکنه . از قنات مشروب میشود. محصول عمده اش غلات و انگور و انار است . شغل اهالی زراعت است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٩).