هدبه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هدبة. [ هَُ ب َ ] (اِخ ) العذری . شاعری است که در عقدالفرید اشعار بسیار از وی نقل شده است . رجوع به عقدالفرید ج ١، ص ٧٩ و ج ٢، ص ٣٢٢ و ج ٣، ص ٤٨ و ج ٦، ص ٢٤٨ شود.
هدبة. [ هََ دَ ب َ ] (ع اِ) یکی از هدب . (از منتهی الارب ) (اقرب الموارد).
هدبة. [ هَُ ب َ ] (ع اِ) یکی از هُدب . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). یک مژه ٔ چشم . (آنندراج ).