هجنة
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(هُ نِ) [ ع. هجنة ] (اِ.)<BR>۱- عیب و زشتی.<BR>۲- عیب کلام، سخنِ معیوب.<br>
فرهنگ فارسی معین
(هُ نِ) [ ع. هجنه ] (اِ.) ۱- عیب و زشتی. ۲- عیب کلام، سخنِ معیوب.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هجنة. [ هَُ ن َ ] (ع اِ) عیب . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ سخن معیوب . (منتهی الارب ). عیب و قبح کلام و آنچه سخن را عیب دارد. (اقرب الموارد). ◄ اضاعت علم . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد): احفظ علمک عن الهجنة و ان للعلم نکداً و آفة و هجنة. (اقرب الموارد). ◄ (مص ) هجین گردیدن مرد. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ داخل شدن عیب در کلام . (اقرب الموارد). ◄ ناکس و فرومایه گشتن . (منتهی الارب ). ◄ پدر آزاد و مادر بنده بودن . (منتهی الارب ).