هجد
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هجد. [ هَِ ج ِ ] (ع اِ صوت ) کلمه ای است که بدان اسب را زجر می کنند. (ناظم الاطباء). زجری است مر اسب را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از معجم متن اللغة). صوتی است که بدان اسب را برانند.
هجد. [ هَُ ج ْ ج َ ] (ع ص، اِ) متهجدان، ج ِ هاجد و هجود. (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (معجم متن اللغة) (منتهی الارب ). رجوع به مدخل های مزبور شود.