هجاور
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(هَ وَ) (اِ.) گروه مردم.<br>
فرهنگ فارسی معین
(هَ وَ) (اِ.) گروه مردم.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
هجاور. [ هََ وَ ] (اِخ ) نام شهری است از ملک ختا که مردم آنجا به خوش صورتی و صاحب حسنی مشهورند. (برهان ) (جهانگیری ). شهری است به ختا و منسوب به خوبرویان . (آنندراج ) (انجمن آرا). نام شهری که مردم آنجا به خوب صورتی مشهورند. (ناظم الاطباء). ای کرده روح با لب لعل تو نوکری معشوق ازبکی و نگار هجاوری . پوربهای جامی . ◄ (اِ) گروه مردم . (ناظم الاطباء). جمعو گروه مردم را گویند. (برهان ). گروه و جمعی را گویند از مردم . (جهانگیری ).